พลฯพัชรพงษ์ ไม่มีน้ำตาจากชายชาติทหาร ..ไม่รู้สึกเจ็บ แม้เหยียบกับระเบิดจนกระดูกขาแหลก

Advertisement
Loading...
Loading...

วานนี้ (8 มี.ค.62) เวลา 10.40 น. เกิดเหตุ ทหาร กองร้อย.ร.112 พัน.ร.11 ที่จัดชุดออกลาดตระเวนในพื้นที่ชายแดนไทย-กัมพูชาในเขตรับผิดชอบ เพื่อป้องกันและรักษาอธิปไตยของชาติในพื้นที่รวงผึ้ง อ.น้ำยืน จ.อุบลราขธานี เกิดเหยียบกับระเบิด บริเวณห้วยจันทร์แดงทิศตะวันออกช่องอานม้า

ส่งผลให้  พลทหาร พัชรพงษ์ หาลาภ ตำแหน่ง พลปืนเล็ก ร้อย.ร.112 ได้เหยียบกับระเบิดไม่ทราบชนิด ที่ฝ่ายตรงข้ามได้วางไว้ ทำให้ขาขวา ตั้งแต่ข้อเท้าขาด หน่วยได้ลำเลียงผู้บาดเจ็บออกมาจากพื้นที่และส่งเข้าปฐมพยาบาล ที่ รพ.น้ำยืน

จากนั้น กองกำลังสุรนารีได้จัด ฮ.Bell 212 นำส่ง รพ.ค่ายสรรพสิทธิประสงค์ จ.อุบลราชธานี  ล่าสุด แพทย์ต้องตัดขาขวา

“ชื่นชมเมฆมาก ไม่เห็นน้ำตาแม้แต่หยดเดียว แม่มาถึงยังบอกแม่ไม่ให้ร้องไห้ ” … เราไม่ต้องการคำสรรเสิญ เราไม่ต้องการความสงสาร มันคือหน้าที่เรา เราเตรียมใจใว้กับสถานการณ์แบบนี้อยุ่แล้ว เป็นสิ่งที่ผมบอกลูกน้องตั้งแต่มาทำงานชายแดนครั้งแรก…เพราะผมคือ ผบ.ร้อย. น้องเอง ระเบิดไม่ได้เลือกยศ ไม่ได้เลือกใคร มีโอกาสเกิดขึ้นได้กับทุกคน และเราทุกคน!! ทุกคน!! ก็เดินลาดตระเวนเหมือนกัน น้องเองเดินเป็นคนที่สาม คนแรก คนสอง ไม่เป็นไร แต่โชคชะตานั้นมาเกิดกับน้อง … ผมในฐานะคนหนึ่งที่รับผิดชอบน้องอยุ่ ต้องบอกว่าเสียใจ เสียใจกับการสูญเสีย เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ดีใจในความเป็นทหารของน้อง และลำบากใจ ลำบากใจที่สุดในการพูดกับครอบครัวน้อง…แต่ความกังวลนั้นผมก็น้อยลงเมื่อผมได้พูดกับ พ่อ กับแม่ และยายน้อง ผมรุ้เลยน้องแข็งแกร่งได้เพราะใคร ชื่นชมครอบครัวน้องมาก แน่นอนเราทุกคนเสียใจ ผมเสียใจมากเท่าไร พ่อแม่น้องยิ่งหลายร้อยเท่ากว่าผมมาก ยิ่งตัวน้องแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึง แต่ทุกคนไม่มีใครทำให้ความหดหู่นั้นมาลดทอนกำลังใจเลย … ผมคงไม่บอกว่าเรามีทหารใว้ทำไม เพราะเราทำตามหน้าที่ ซึ่งหน้าที่เราไม่เคยเลือกสถานที่ แค่ทำเพื่อประเทศชาติก็พอ ทหารในเมืองวันหนึ่งก็ต้องมาชายแดน ทหารชายแดนวันหนึ่งก็ต้องมีทำหน้าที่ในเมือง ทุกคนมีความเสี่ยงหมด … ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีพอ ทุกๆอาชีพ แล้วสังคมจะดีเอง …. สุดท้ายตัวผมคงไม่มีวันลืมและทอดทิ้งน้องแน่นอนเป็นความทรงจำที่แฝงด้วยทุกความรู้สึก และถ้าขออะไรสักอย่างได้ก็คงขอให้อย่าลืมคนที่เสียสละเพื่อแผ่นพื้นดินเรา ไม่ว่าจะอาชีพอะไรก็แล้วแต่

Loading...
Loading...